Annesi Zübeyde Hanım onun babası Aydın/Söke

                Kardeşi Makbule (Baysan) Atadan

                Atattürk’ün soyu öz amcası Hafız Mehmet Efendi’nin oğlu Salih Efendi’nin torunları ile devam etmektedir.[2]   

                               Ali Rıza Efendi

                1839 da Selanik’te dünyaya geldi. Selanik Abdi Hafız mektebi’nde okumuş ve Vakıflar idaresinde ikinci katip olarak görev yapmıştır. Daha sonra Rüsumat Dairesi’ne girerek vergi memur olarak göreve devam etmiştir. Gümrük Mufafaza memurluğu görevini Selanik yakınlarındaki Olimpos Dağı eteklerindeki Katerin kazası’na bağlı Pazarköprüsü’nde idi. (Çayağzı)  İstanbul’un odun ve kömür ihtiyacını karşılayan bu bölgede birkaç yıl görev yaptıktan sonra, Makbule Hanım da,

“Babası’nın işlerinin Rum eşkıyaları yüzünden bozulması üzerine tuz ticaretine başladığını, depodaki tuzların erimesi üzerine zarar ettiğini, tekrar memuriyete dönmek istediğini ancak başarılı olamadığını” anlatır.   

Ali Rıza Efendi bu olaydan çok etkilenmiş ve ağır bir hastalığa yakalanmış, Makbule Hanım,

“Eşim bundan sonra bağırsak vermine tutuldu ve üç yıl sonra vefat etti” der. Atatrük,

“Ben Şemdi Efendi Katdedilmemden kısa bir zaman sonra vefat etti” der. Makbule hanım ise,

“benim doğduğum 1885 yılında babam rahatsızlanmış, küçük kardeşim Naciye’nin dünyaya gelmesinden 1889 kırk gün sonra vefat etmiş” der.

Buradan anlaşılıyor ki Ali Rıza Efendi Atatürk’ün 9 yaşın içinde olduğu ve Şemsi Efendi mektebi’nin üçüncü sınıfındayken yani 1889,1990 da ölmüştür.  Afet İnan, Atatrük İlkokul çağındayken yetim kalmıştır” derken; Ali Fuat Cebesoy da Atatürk babası öldüğünde 9-10 yaşındaydı” der.

Faik Reşit Ünat ise, Mahbule Hanım’ın ilk eşinden ayrıldığı zaman kendisine babasından aylık bağlanması ile ilgili belgeye dayanarak Ali ıza Efendi’nin 28 kasım 1893 te öldüğünü” anlatır. Atatürk 13 mart 1896 da Manastır Askeri İdadisi’ne (Lise) girdiğien göre Askeri Rüştiye (Ortaokul) Mülkiye Rüştiyesi ve dayısı Hüseyin Ağa’nın Çiftliğinde dört ay kaldığı dikkate alınırsa bu tarihin doğru olma ihtimali çok yüksektir. Bu durumda Atatürk babası öldüğü zaman 12 yaşındadır.[3]   

                Atatürk 1881/R 1296 da Selanik Koca Kasım Paşa Mahallesi İslahhane Caddesi’nde günümüzde müze ve T.C. Büyükelçiliği olarak kullanılan üç katlı bir evde dünyaya geldi. Babası bu sırada kereste ticareti ile uğraşan Ali Rıza Efendi, dedesi İlkokul Öğretmeni olan Kızıl Hafız Efendi’dir

                Annesi Sofuzade Feyzullah Efendi’nin kızı Zübeyde Hanım’dır. [4]  

ATATÜRK, Selanikli değil Kocacık köyündendir!

Baba tarafından dedesi Makedonya'da öğretmenlik yapan Hafız Ahmet Efendi.

Anne Tarafından dedesi, Konya göçmeni Selanikli Feyzullah Efendi.

                Atatrük’ün anne tarafından soyu da Anadolu’dan Rumeli’ye göç etmiştir. Dedesi Vodina Sancağı’na bağlı “Sarıgöl” de denilen “Kayalar” dan göçerek Selanik yakınlarındaki “Lankaza”ya yerleşen ve buradavçiftlik sahibi olan “Sofu-zade” (Sofi-zade) Feyzullah Efendi’dir. Konya Karaman’dan buraya göç etttikleri için “Konyarlar” denilen yörüklerdendir. [5]

                Zübeyde Hanım, Bulgar sınırının diğer tarafında bulunan Slavlar kadar sarışın, düzgün beyaz tenli, derin ama berrak, açık mavi gözlü idi.[6]

                Zübeyda Hanım, üç çocuğuyla dul kaldıktan sonra, çocuklarıyla beraber kendisine bağlanan 20 mecidiyelik gelirle özellikle ekonomik yönden zor günler geçirir. Bu sırada Yunansitan’a bırakılan tesalya’nın merkezi Yenişehir’den (Larissa) göç eden reji memeurlerinden dört çocuklu dul Ragıp Efendi ile Kılıçoğlu Hakkı bey’in kayınpederi tarafından evlendirilir. Attarük bu evliliği hoş karşılamaz ve öz halası Emine Hanım’ın Horhor Mahallesindeki evine gider. Manastır İdadisi’ne gideinceye kadar annesinin evine çok az uğrar. O, bu konuda,

                “Ben daha sonra o asil beyle dost oldum. İlk tepkim babasını yeni kaybetmiş bir çocuğun yaşadığı duyguların etkisinde kalan bir çocuğun tepkileri idi” der. [7] 

                Zübeyde Hanım, Fezullah Efendi’nin üçüncü eşi olan Ayşe Hanım’ın tek kızıydı. Atatrük’ün kardeşi Makbula Hanım (1885-1956), “Annem bizim soyumuz yörük olup, konya Karaman’dan buraya gelmişiz” derdi.

                Atatürk, Yıldrırm Orduları Grup Komutanlığından ayrıldıktan sonra 13 Kasım 1918 de İstanbul’ gelir ve altı ay kadar Pera Palas Otelinden sonra kıza bir zaman yakın arkadaşı Salih Fansa’nın Beyoğlu’ndeki evinde kalır. Daha sonra Şili’deki Madam kasabya’nın üç katlı evini kiralar ve Akaretler” de oturan annesi Zübeyde Hanım’ı  ve kızkardeşi Makbula Hanım’ı da aynına alır, üçüncü katı onlara ayırır. Kendisi ikinci katta bahçeye bakan odayı yatak odası olarak, büyü salanu da toplantı salonu olarak kullanarak kaldı. En alt katta ise yaveri kaldı.    

                16 Maysı 1919 da Samsun yolculuğuna başladı, aile için sıkıntılı günler başladı ve “Öldüğü” yönünündeki ve “İdam kararının verildiği” haberleri hasta olan annesinin rahatsızlığını daha da arttırdı ve kısmi felç oldu.

                Bu sıkıntılı günlerde aile Makbule Hanım’ın askerlikten ayrılıp ticarete atılan Mustafa Mecdi ile evlenmesi ile biraz rahatladı. Zübeyde Hanım tekrar Akaretler’deki eve döner.

                Milli Mücadele döneminde ihtiyaçları oğlunun arkadaşları tarafından karşılanan Zübeyde hanım’ın rahatsızlığı daha da arttı.

                Anne oğul üç yıl sonra İzmit’te 14 Haziran 1922 de Askerlik Şubesi Başkanı Binbaşı Baha Bey’in evinde buluştular. 24 haziran 1922 saat 20.oo de Ankara’ya gelip doğruca Çankaya Köşkü’ne geçtiler.

Çnakaya Köşkü’nde Abdürrahim ve Ragıp Bey’in yeğeni nolan Fikriye Hanım ile beraber kalan Zübeyde Hanım’ın rahatsızlığı iyice arttı. Bu yüzden İzmir’in havasının daha iyi geleceği ve Atatrük’ün evlenmeyi düşündüğü Uşşaki Zade Muammer Bey’in kızı Latife Hanım’ı daha yakından tanıması düşünülerek, İzmir’e giden Başyaver Salih Bozok tarafından hazırlana Uşşakizadelerin karşıyaka’daki yazlık evlerine yerleştiler. Buradayken rahatsızlığı iyice artan Zübeyde hanım 15 Ocak 1923 te 66 yaşındayken vefat ettti. Atatrük bu sırada batı Anadolu seyahatine çıkmış 14 Ocak’ta Ankara’dan ayrılmış, 15 Ocak’ta Eskişehir’e gelmiş. Buradayken Emir Eri Ali Çavuş’u çağırmış,

-“Bir haber var mı?” diye sormuş. O da,

-“Şifre geldi ama çözülemedi” demiş. Ali Çavuş’a üzüntülü bir şekilde bakarak,

-“Ben annemin öldüğünü biliyorum” demiş ve Rüyamda annemle yeşil tarlaların arasında dolaşıyorken, aniden bir fırtına çıktı, anamı alıp götürdü” demiş. Deşifre edilen telgrafı eline aldığı zaman okusu, gözlerini kapadı, bir ara düşündü ve “İzmir’e gitmiyoruz, treni İzmit’e çevirsinler” dedi.

Zübeyde Hanım, oğluna “Mustafam” “Sarı Mustafam” diye seslenir ve onu devlet terbiyesi ile yetiştirmişti.[8]

Atatürk ve Mevlana

Atatürk’ün Mevlâna’ya ve Mevlevîliğe özel önem verdiği birçok belge de yer almaktadır. Mevlevî liderlerinin Milli Mücadele’ye katkıları bu sevginin artmasında önemli bir yer tutmaktadır.

Millî Mücadele’nin başından itibaren, fırsat doğdukça Mustafa Kemal’in, Mevlâna’ya yönelik kanaatlerini ortaya koyduğunu görüyoruz. Bu kanaatler, her zaman Mevlâna’ya yönelik bir sempati ve muhabbet yönünde ağırlık kazanmıştır.

“Konya benim dedelerimin öz vatanıdır. Onlar, Rumeli’ye Anadolu’dan göçmüşlerdir.” diyen Mustafa Kemal’in en çok ziyaret ettiği illerden biri Konya’dır. Bu ziyaretlerde Mevlâna sevgisinin de büyük yer tuttuğu bilinmektedir.

Nitekim Atatürk bu sevgiyi, “Ne zaman bu şehre gelecek olursam, Mevlâna’nın ruhaniyeti bütün benliğimi sarar” sözleriyle ortaya koyar.

Gazi Mustafa Kemal’in Mevlâna’ya muhabbeti, Konya’ya hemen her gelişinde, Mevlâna Dergâhı’nı ziyaret etme arzusuyla tezahür ediyordu. Mustafa Kemal, Konya’ya ilk gelişleri olan 3 Ağustos 1920 günü ilgili makamlarla görüşmeler yaptıktan sonra, ikinci gün Mevlâna Türbesi’ni ziyaret etti ve burada Mevlâna Dergâhı şeyhi, aynı zamanda Konya milletvekili ve TBMM Başkan vekili Abdülhalim Çelebi ile görüştü. O’nun Konya’ya daha ilk gelişlerinde ve üstelik İstiklâl Savaşı’nın bütün sıkıntılarıyla devam ettiği bir sırada Mevlâna’yı ziyaret etmeleri ve buna zaman ayırabilmeleri şüphesiz çok anlamlıdır.

Atatürk 1 Nisan 1922 tarihinde Konya’ya ikinci kez gelişlerinde değişik görüşmelerden sonra Garp Cephesi’ne hareketin arefesinde, beraberinde Vali vekili Abdülhalik (Renda), Ahz-ı Asker Reisi Rüştü Paşa, Menzil Müfettişi Kâzım (Dirik) ve sefirler olduğu halde Mevlâna Türbesi’ni ziyaret etmiştir. Dergâh meydanında çelebiler ve dervişler misafirleri karşıladılar ve doğruca türbeye girdiler. Gazi ve beraberindekiler Mevlâna’nın sandukası önünde Fatiha okuduktan sonra semahaneye geçtiler ve burada kendileri için hazırlanan sema ayinini seyrettiler. Semadan sonra Dergâh Aşçıbaşısı Nizamettin Çelebi, “tez zamanda zaferin kazanılması niyazı ile” dua etti ve arkasından yemek yenildi.

Görüleceği üzere, Gazi Mustafa Kemal, cepheye hareket etmeden önce, Mevlâna’yı ziyaretle ona dua etmiş ve mesaisinin büyük bir bölümünü Mevlâna Dergâhı’na ayırmıştır.

Atatürk’ün Büyük Zafer’den sonra Mart 1923’te Konya’ya gelişleri ve burada yaşananlar daha anlamlı idi.

O gün geç vakitlere kadar Konya Türk Ocağı’nda gençlerle konuşan Atatürk, sözü bir ara dinî konulara getirerek, “Çok büyük bir İslâm dâhisinin, Mevlâna’nın şehrindeyiz. O daima ileri düşüncenin, müsamahanın, müspet fikrin mümessili olmuştur.” demiş ve Türk Ocağı defterine şu cümleleri kaydetmişti:

“Konya, asırlardan beri tüten büyük bir nurun ocağıdır. Türk harsının esaslı membalarından biridir. Bu ocaktan, milletin hissini, mefkûresini daima ısıtacak, nurlandıracak, parlak alevler semalara yükselmelidir. O kadar ki bu alev vatanın bütün ufuklarında aydınlıklar vücuda getirebilsin”.

Ertesi günü, Mevlâna Türbesi’ni ziyaret ediyordu. Dergâh şeyhi ve Konya milletvekili Abdülhalim Çelebi, bütün dervişleri ile birlikte, Atatürk’ü saygı ile karşılamış, kafile huzur kapısından Mevlâna Türbesi’ne girmişti.

Atatürk bir müzeden farksız, binlerce sanat eseriyle donanmış Türbe’yi, ilgi ve hayranlıkla gezdi. Mevlâna’nın sandukası Önünde ihtiramda bulunarak Fatiha okudu. Herhâlde, cepheye gitmeden önce yine aynı yerde yaptığı duanın kabul edilmesinin bir şükrüydü.

Bu ziyaretten 1 yıl sonra Tekke ve Zaviyelerin Kapatılması Kanunu TBMM’den çıkmıştı. Atatürk Mevlâna Dergâhının müze haline getirilmesi fikrini ortaya atmış, Konya milletvekillerinin fikrini almış, eşyayı tespit ettirmek üzere Milli Eğitim Bakanlığı’ndan üç kişilik bir heyeti de Konya’ya göndermişti. O günlerde, müze olarak açıldığı zaman, halkın buraya akın edeceği endişesini ortaya atan Milli Eğitim Bakanı Vasıf (Çınar)’a, Atatürk, kesin olarak şu emri vermişti: “İyi ya! Ben de onu istiyorum. Mevlâna’yı her ziyaret edeni irticanın kucağından kurtarır, inkılâba ve vicdan hürriyetinin safına kazanırız. Mevlâna Dergâhı müze olarak derhâl açılmalıdır.”

Nitekim kısa bir süre sonra 6 Nisan 1926’da Bakanlar Kurulu kararıyla Dergâhın Müzeye dönüştürülmesi kararı alındı ve 3 Mart 1927’de müze resmen ziyarete açıldı.

Atatürk, yine Konya’da bulunduğu bir sırada 21 Şubat 1931 günü Mevlâna Müzesini ziyaret etmek istemiş ve öğleden sonra saat 14’te müzeye gelmişti. O günkü yaşananları Mehmet Önder’den naklediyoruz:

Atatürk müzede tam 3 saat kaldı. Sergilenen halıları, yazma eserleri teker teker inceledi. Özellikle, 14. ve 15. yüzyıllarda Türkçe’ye çevrilmiş Kuran yazmaları dikkatini çekmişti.

–"Demek atalarımız yüzlerce yıl önce Kuran’ı tercüme etmişler. Buna memnun oldum, dedi.

Atatürk, müze salonlarındaki incelemelerinden sonra, eski Çelebi dairesi olan müdür odasına geçmiştir. Odanın, Mevlâna’nın sandukasının yer aldığı Türbeye açık niyaz penceresi kemeri üzerine yıllar önce yeşil destarlı bir Mevlevî sikkesi (Mevlevî başlığı) resmedilmiş ve sikkenin üzerine de talik yazı ile Mevlâna’nın farsça bir rubaîsi yazılmıştır.

Yazı Atatürk’ün dikkatini çekmiş ve yanında bulunan Hasan Ali Yücel’e okumasını ve tercüme etmesini emretmiştir. Hasan Ali rubaîyi okumuş ve Türkçe’ye şöyle çevirmiştir:

“Ey keremde, yücelikte ve nur saçıcılıkta güneşin, ayın yıldızların kul olduğu sen (Allah).

Garip âşıklar, senin kapından başka bir kapıya yol bulmasınlar diye öteki bütün kapılar kapanmış, yalnız senin kapın açık kalmıştır.”

Atatürk, tercümeyi dinledikten sonra, son cümle üzerinde durmuş, şöyle demiştir:

–"Demek bütün kapılar kapandığı halde bu kapı açık oluyor. Doğrusu ben, 1923 yılında burayı ziyaretim sırasında, “bu dergâhı kapatmayalım, müze olarak halkın ziyaretine açalım”, diye düşünmüş, bir yıl sonra (Dergâh ve Tekkelerin Kapatılması Kanunu) çıkar çıkmaz, İsmet Paşa’ya Mevlâna Dergâhı ve Türbesini kendi eşyası ile müze haline getiriniz demiştim. Görüyorum ki, şu okunan şiirin hükmünü yerine getirmişim. Bakınız ne kadar güzel bir müze oldu burası demiştir.

Atatürk’ün Mevlâna hakkındaki görüş ve düşüncelerini fırsat buldukça dile getirdiğini görüyoruz. Çankaya Köşkü’nde bir dil çalışması toplantısında söz dönüp dolaşıp Mevlâna’ya gelmiş, Atatürk şunları söylemiştir:

“Mevlâna, Müslümanlığı Türk ruhuna intibak ettiren büyük bir reformatör. Müslümanlık aslında geniş manasıyla hoşgörülü ve modern bir dindir. Araplar onu kendi bünyelerine göre anlamış ve tatbik etmişlerdir. Sıcak bir iklimde oturan, suyu nadiren kullanan, genel bir hareketsizlik içinde ömür süren Bâdiye Arapları için günde beş vakit abdest ve namaz, çok ileri seviyede bir yaşama hareketidir. Hazreti Muhammed insanları uyuşukluktan harekete sevk etmiştir. Sarp dağlar, yüksek yaylalarda at koşturan, erimiş kar suları ile yıkanan Türkler için abdest ve namaz çok tâbii olmuştur. Mevlevîliğe gelince o tamamen Türk geleneklerinin Müslümanlığa nüfuz örneğidir. Dönerek ayakta ve hareket halinde Allah’a yaklaşma fikri, Türk dehasının en tâbii ifadesidir.”

Balkan Savaşları’ndan Millî Mücadele’ye kadar vatan savunmasında kendilerince bir şeyler yapmaya çalışan Mevlevîhanelere karşı, Atatürk’ün diğer kurumlardan farklı bir şekilde yaklaşımının temelinde, Mevlâna’ya bakış felsefesini aramak lâzımdır.

Kaynak: Atatürk’ün İslam’a Hizmetleri, Turan Bozkurt

TURGUT ÖZAKMAN- RIZA NUR DOSYASI

Mustafa Kemal Atatürk’e saldırmanın tarife gelmez mutluluğunu yaşamak isteyen herkesin başucu kaynağı olan bir kitap var. Rıza Nur’un “HATIRATIM” adlı eseri. Bu eser 1238 sayfadan oluşuyor. Yazar, bu müstesna eseri yazıp British Museum’a veriyor. 1963 yılında Cavit Orhan TÜTENGİL ile eserden haberdar oluyoruz. 1963 yılında Rıza Nur’un anlattığı olayları yaşayan herkes vefat etmiş bulunuyor.

Çok eskiden beri duyduğum bir kitaptı bu. Çok önemli ve ama çok GİZLİ bilgiler içerdiği söylenirdi. Mustafa Kemal ATATÜRK’ün gerçekte nasıl bir insan olduğu, kanıtlarıyla bu anılarda yazılıydı vs. vs. Yıllar önce okumaya azmetmiş fakat okumaya değmez saçmalıklarla dolu olduğu için bırakmıştım.

Öncelikle ANI, bir edebi tür olarak kabul edilir. Tarihi bir değeri yoktur. Hele de Rıza Nur’un anıları gibi içinde anlatılan olayları yaşayan bütün kişilerin artık hayatta olmadığı bu tür metinlerin TARİH bilimi için hiçbir değeri yoktur. Bu metinlere bakarak tarih konusunda hüküm ve karar vermek akıl dışıdır. Ancak Mustafa ARMAĞAN başta olmak üzere, Fikret BAŞKAYA gibi pek çok kişi, bu tip metinlerden yola çıkarak ve hiçbir belgeye gereksinim duymadan; akıllarınca RESMİ TARİHİ perişan etmek sevdasına düşmüşlerdir.

Turgut ÖZAKMAN’ın edebiyat tarihimizde yeri büyüktür. Ama o da tıpkı Attila İLHAN gibi asıl büyük hizmetini TARİH alanında yapmıştır aslında. T. Özakman’ın “Rıza Nur Dosyası” adlı çok değerli çalışması, bu konuda önyargı ve ezberleri değiştirecek ve akılları aydınlatacak bir eserdir. Aynı durum, Mustafa YILDIRIM’ın hazırladığı “BİR MECZUP YARATMAK “ adlı eseri için de geçerlidir.

M. Yıldırım, Said-i Nursi’nin gerçek kimliğini kanıtlarıyla ortaya koyarken T. Özakman, Rıza Nur konusunu aydınlatıyor.

Rıza Nur, kendi eserini okunmaya başlayan her akla şunu bağırarak söylüyor. “Ben ruhsal sorunları olan ve bu sorunları çözemeyen bir insanım.” Ancak, okuyan kişinin görmemek ve kabullenmemek konusunda ısrarı varsa yapılacak bir şey kalmıyor. Rıza Nur ne yapsın?

Rıza Nur, ruhsal olarak promlemleri olan bir insandır. Kendisi bunu onlarca defa ifade etmiştir. Karısının kendisini aldattığını, bütün yaşam enerjisini bitirdiğini söylüyor. Kendi ifadelerini buraya almayı uygun görmedim. Kitabı okuyanlar nedenini anlayabilirler. Siyasi olarak bir dönem İttihatçı oluyor. Ardından Prens Sabahattin’in AHRAR partisine katılıyor. Daha sonra buradan ayrılıyor. Ancak Ahrar partisini kendisi kapatmış gibi anlatıyor. Sonraları HÜRRRİYET VE İTİLAF taraftarı oluyor. Ancak bir süre sonra bu partiyi de yine kendisi kapatıyor! Tarihsel gerçekler kendisini yalanlasa da bu yazdıklarına tam olarak inanıyor. Ayrıca İstanbul Hükümetinin, Ankara Hükümetine gönderdiği HEYETİ NASİHA içinde bulunuyor. Ancak bu heyetin içinde olduğunu bilmediğini söylüyor.

Kütahya Eskişehir savaşında Ankara’nın geri çekilişini bir hezimet olarak anlatıyor. Ancak Yunan kaynakları bile bu ifadesini doğrulamıyor. Tekalifi Milliye kararları alınalı bir hafta olduğu halde bu kararı verenin kendisi olduğunu iddia ediyor. Lozan’ı büyük bir yenilgi olarak kabul ediyor. Lord Curzon’un kendisini çok sevdiğini, Lozan’daki birkaç önemli kazanımın da kendisi sayesinde olduğunu zannediyor.

Rıza Nur, bütün hasta insanlar gibi kimi zaman kendisini yere göğe sığdıramazken kimi zaman tam tersi bir ruh hali ile yaşıyor. Cumhuriyet hükümetinin kazanımlarının tamamının kendisi sayesinde olduğunu savunuyor. Bir cümlede kendisini çok beğenip överken bir diğerinde örneğin babasının bir ayakkabıcı olmasından utanç duyuyor. Annesi dışında hiçbir yakın akrabasını sevmiyor. Kardeşi Şükrü için “Alçak” diyor. Kayınpederinin ikinci eşi için “Fahişe” diyor. Kendi karısı için, “Boyu bir buçuk metreydi ama yüz kiloydu, dünyanın en edepsiz karısı idi, morfin bağımlısı idi” diyor.

Kendi anlatımına göre üç erkeğe âşık olmuş ve defalarca cinsel taciz yaşamış. Bu konudaki ayrıntılar anılarında zaten var. Ancak anlatımları tutarsız ve hastalıklı. Aşık olduğu erkeklerden söz ederken “Kadın olsalardı bu kadar sevemezdim, erkeklere duyduğum şehvet duygusu bana çok zarar verdi” diyor. Pek çok yerde eşcinselliğe yatkın olduğunu ifade ediyor. Bir ara “Kadın olma isteği duyduğunu ve husyelerini alarak kendini hadım etmek istediğini, kendisini zor engellediğini” belirtiyor.

Rıza Nur için KADIN, karmaşık bir konu,”erkeğin en büyük belası, yalnızca şehvet ihtiyacını karşılayacak zayıf bir mahluk olduğunu” söylüyor. Karısını defalarca tekme, tokat dövdüğünü, boğazını sıktığını, yine de hırsını alamadığını alıp duvara fırlattığını yine de sakileşmediği için karısının burnunu ve ellerini ısırdığını,

“Ameliyat yapmaktan haz aldığını, ellerini ve kollarını kan içinde görmekten zevk aldığını”, Kimi zaman aylarca yıkanmadığını, aylarca tırnaklarını kesmediğini, kendisinden iğrendiğini” söylüyor.

Birçok başarının gerçek sahibi olduğundan da emin. Meşrutiyetin yerleşmesini, Osmanlı meclisinin tatil edilmesini, milletvekillerinin Ankara’ya geçebilmesini, padişahlığın kaldırılmasını, Türkiye’nin komünist olmaktan kurtarılmasını, Moskova anlaşmasının yapılmasını, Laikliğin getirilmesini, Cumhuriyetin kurulmasını, medeni kanunun çıkarılmasını, Mustafa Kemal’in yeni bir din ilan etmesinin engellenmesini, şapka devrimini, Tekke ve zaviyelerin kapatılmasını ve daha nice önemli işlerin yapılmasını hep Rıza Nur sağlamış.

Bütün bunları başardığı için çevresinde onu kimler kıskanmamış ki?

Mareşal Fevzi Çakmak, Ali Fuat Cebesoy, Ali İhsan Sabis Paşa,Kazım Dirik Paşa, Medine Kahramanı Fahrettin Paşa, Refet Bele, Kazım Karabekir, Rauf Orbay ve daha nice insan aslında hep onu kıskanmışlar. Rıza Nur’un bu ve daha yazamadığım birçok kişilik hakkındaki görüşleri ise anlatıma gelmez. Kimine MASKARA, kimine DALKAVUK, kimine Cahil ve daha nice sıfatlar yakıştırıyor.

En çok beğendiği lider MUSSOLİNİ imiş. Turgut Özakman hocamız daha pek çok önemli ayrıntı vermiş.

Kitabın son bölümünde bir ruh ve sinir hastalıkları uzmanı olan Hasan Behçet Tokol, Rıza Nur hakkında bilimsel görüşlerini bildiriyor. Rıza Nur, anlayışsız ve despot bir baba ile zavallı bir anne arasında kişilik gelişimi tamamlayamadığı için, yaşamı boyunca bir uçtan bir uca geçmiştir. Bir dönem aşırı dindar, bir dönem dinden tamamen uzak, bir dönem hastalık derecesinde titiz ve temiz bir dönem aylarca yıkanmayacak kadar pis oluyor. Bir dönem kadınlara aşırı düşkün oluyor ve teyzesinin kızına tecavüz etmeye kalkıyor, bir dönem kendini hadım etmeyi planlıyor. Bir ara homoseksüel ilişkiye yöneliyor ve on yedi yaşındaki bir Harbiye öğrencisine âşık oluyor. Sürekli tacize uğradığını söylüyor. Bir ara Arnavutları isyana teşvik ederken bir ara Türkçü, sonradan ırkçı oluyor.

Yakın tarihimizde çok az insan, RIZA NUR ve SAİD NURSİ kadar acınacak haldedir. İşin anlaşılmaz tarafı hayatım boyunca bu insanların yazdıklarını bilgi olarak kullanan insanlar tanıdım. Onlarla tartıştım. Ancak bu insanların hiçbiri referans aldıkları bu insanların yazdıklarını okumamışlardı. Bir Meczup Yaratmak adlı kitapla Saidi Nursi’yi; Rıza Nur Dosyası ile Rıza Nur’u tanımak ve anlamak mümkün. Resmi Tarih diyerek kendi tarihini küçümseyenlere bu kitapları okumalarını öneririm. Ayrıca siyasal Kürtçülerin de CEMŞİD BENDER ve Fikret Başkaya okumalarını öneriyorum. Bütün bu isimler, belge ve kayıt olmaksızın tarihçilik yaptıklarını zanneden isimlerdir. Kitap dolu günler dilerim.

                Kimdi bu Kadir Mısıroğlu?

Atatürk düşmanıydı, Cumhuriyet düşmanıydı, bu yönünü hiç gizlemiyordu, açık açık “10 Kasım’da saat 09’u 5 geçe kenefe gidin” diyordu mesela...

                Tıpkı Vahdettin’in vatan haini şeyhülislamları gibi, Kuvayı Milliye düşmanıydı, “Mustafa Kemal’in verdiği zararı Yunan yapmazdı”  diyordu, “Keşke Yunan galip gelseydi” diyordu, “Mustafa Kemal’i beğeniyorsan, namaz kılsan da kafir olursun, oruç tutsan da kafir olursun, hacca gitsen de kafir olursun” diyordu, “Atatürk’ü beğenen kafirdir” diyordu.

Kafasında fesle dolaşan tımarhanelik biriydi, tımarhanelik lafı da mecazi değildi, Bakırköy akıl hastanesinde yatmıştı, raporu vardı.

“Karl Marx’a Das Kapital’i cinler yazdırdı” diyordu, “Shakespeare Müslüman'dı, asıl adı Şeyh Pir” diyordu, İstiklal Marşımızın şairi Mehmet Akif Ersoy’a “Sersemin teki” diyordu, tarihin gördüğün en namuslu insanlardan biri olan, tarihin gördüğün en samimi dindarlardan biri olan, milli şairimiz Mehmet Akif Ersoy’a “Pezevenk” diyordu, “Çanakkale harbi büyük bir harp değildir” diyordu. Sağlıklı bir insan kafası mı bu? Elbette değil...

Sadece Bakırköy Akıl ve Sağlığı Hastanesi'nden değil, Cerrahpaşa Tıp Fakültesi Psikiyatri Kliniği'nden de raporu vardı, katmerli tımarhanelikti.

Türkiye’den kaçıp Almanya’ya sığınmıştı, İngiltere’ye sığınmıştı, Türk vatandaşlığından atılmıştı, genel aftan faydalandı, Türkiye’ye döndü.

Hani habire “Lozan Zafer mi, Hezimet mi?” filan diye tartışma yapılır ya, işte o tartışmanın sloganı olan “Lozan Zafer mi Hezimet mi?” lafı, aslında bunun kitabının adı...

1964 yılında yayınevi kurmuştu, kendi imzasıyla çıkardığı ilk kitabının adı “Lozan Zafer mi Hezimet mi?” idi.

“Mustafa Kemal din düşmanıydı, hilafeti yıkmak için İngiltere’yle anlaştı” yalanı var ya, işte o iğrenç yalanın kökeni de bu arkadaş... “Hilafet gelsin de, isterse Türkiye batsın, ben razıyım!” diyordu, “Eğer Amerikan yönetimi Türkiye’de hilafetin gelmesine yardımcı olacaksa, Amerika’dan Allah razı olsun” diyordu, “Eğer hilafet geri gelecekse, gelsin bir Amerikan kuklası halife Türkiye’nin başına oturtulsun, ben razıyım” diyordu,  “Saltanatçıyım” diyordu, ömrü boyunca Türkiye Cumhuriyeti’nin aleyhine faaliyet gösterdi.

Yerli ve milli aydın denilen, işte bu.

Herkes altını çizerek okusun lütfen...

Atatürk’e yönelik sapıkça iftiraların, iğrenç yalanların, Cumhuriyet tarihimizdeki somut gerçeklerin eğilip bükülerek çarpıtılmasının, heepsinin kökeni, Rıza Nur diye bir ruh hastasına dayanıyor. Bizzat Atatürk tarafından Nutuk’ta adı sanı verilerek suçlanınca, Atatürk’e kinlenen, İsmet İnönü’den delicesine nefret eden, yurtdışına yerleşen, İngiliz istihbaratı tarafından devşirilen, ruh hastası bir vatan hainiydi. “Ruh hastası”nı mecazi manada kullanmıyorum, tıpkı Kadir Mısıroğlu gibi, bilimsel manada ruh hastasıydı, teşhis konmuştu,  “Psikolojik rahatsızlıkları olduğunu, şizofreni türevi bir sıkıntısı olduğunu”  kendisi söylüyordu.

1927’de Atatürk tarafından kaleme alınan Nutuk’ta suçlanınca, oturdu, 1928’de kitap yazdı. “Hayat ve Hatıratım” adını verdiği iki bin sayfalık kitapta, güya anılarını anlatıyordu.

Bir yalanın bir başka yalan tarafından çürütüldüğü, akıl almaz hezeyanlarla dolu bu kitapta, Atatürk’e hem “Eşcinsel” diyordu, hem “Kadın düşkünü” diyordu, bir sayfada “Kıza tecavüz ettiğini” söylerken, bir başka sayfada “Erkeklerle ağaç altında şehvetle öpüştüğünü” anlatıyordu, bir başka sayfada “Çankaya Köşkü’nü kerhaneye çevirdiğini, 30 kadınla birlikte mum söndü yaptığını” öne sürüyordu. Atatürk ve arkadaşlarının, ev kiralayıp fuhuş yaptıklarını, milletvekillerinin “Pezevenklik” yaptığını, bu fuhuş evinin polis tarafından basılıp, mühürlendiğini anlatıyordu. Bazı milletvekillerinin bakan olabilmek için öz kızlarını Atatürk’e verdiklerini anlatıyordu. Atatürk’ün beğendiği kadın öğretmenleri fahişe yaptığını, kız mekteplerini bu yüzden dolaştığını, nerede kız görüp gözüne kestirse  “Eşkıya gibi omuzlayıp götürdüğünü” anlatıyordu. Atatürk için “Ayyaş”  diyordu, sabah akşam “Körkütük” dolaştığını söylüyordu. Atatürk’ün “Para canlısı” olduğunu, “Şahsi servet” yaptığını söylüyordu. Zübeyde Hanım’ın  “Fahişe” olduğunu, “Selanik’te kerhanede çalıştığını” söylüyordu. Babasının Ali Rıza Bey olmadığını, Abdoş diye biri olduğunu, Abdoş’un Sırp veya Bulgar olduğunu söylüyordu. Mübarek annemiz Zübeyde Hanım’ın bu Abdoş’un “Metresi” olduğunu söylüyordu, Atatürk’ün “Piç”  olduğunu söylüyordu.

Okuduklarınıza, gözlerinize inanamıyorsunuz değil mi?

Kelimesi kelimesine bunları yazdı.

Öylesine saplantılı bir ruh hastasıydı ki, “Kendi karısının namussuz bir kadın” olduğunu, “Kendi karısının evde çalışan kızları çırılçıplak soyup, dans ettirdiğini” anlatıyordu, “Karısının kendisini boynuzladığını”  söylüyordu. Galiba bu boynuzlamada Mustafa Kemal’le İsmet’in parmağı var” diyordu, böyle hasta biriydi.

Bir başka sayfada kendisinin eşcinsel olduğunu itiraf ediyordu,  “Harbiyeli bir çocuğu düşünmeden edemediğini, aklından hiç çıkmadığını” anlatıyordu, “Bu çocuğa aşık oldum, bu aşkın sonu livatadır” diyordu.

Bu kitabı yayınlamadı... 1935 yılında British Museum’a teslim etti. Teslim ederken “1960 yılına kadar yayınlanmayacak” şartı koydu. Niye böyle bir şart koydu? Muhtemelen, adı geçen tüm şahitlerin 1960’a kadar vefat edeceğini, yalanlarını yalanlayacak kimse kalmayacağını düşünmüştü, yoksa, yurtdışındaydı, istediği yayınevine gider, yayınlatırdı. İftiralarını, nefretini, kinini, gelecek kuşaklara, kindar nesillere bırakmak istemişti.

1942’de öldü. Yedi yıl sonra 1949’da bu kitabın bir kopyası, nasıl olduysa, sihirli bir el tarafından, Fransa Milli Kütüphanesi’ne bağışlandı.

Kim bağışladı? Meçhul.

Bilinen gerçek şuydu:

Rıza Nur’un iftiraları, hem İngiltere’nin hem Fransa’nın elindeydi.

Şiiiimdi gelelim, zurnanın ekstra zırt dediği yere…

Bu sapıkça yalanlarla dolu kitabı Türkiye’de ilk kim yayınladı biliyor musunuz?

Yerli ve milli aydın diye sunulan tımarhanelik Kadir Mısıroğlu yayınladı!

Nasıl yayınladı? Kendisi anlattı… “1968 senesinde Rıza Nur’un Biritish Museum’a verdiği hatıralarının mikrofilmi elime geçti, Altındağ Yayınevi diye hayali bir yayınevinin adıyla yayınladım” dedi.

Bu işler Türkiye’de ne kadar kolay değil mi... Tee 1928’de vatan haini tarafından yazılan, tee 1935’te İngilizlere teslim edilen notlar, tee 40 sene sonra mikrofilm halinde bu arkadaşa elden ulaştırılıyor, bu arkadaş da sahte yayınevi kurarak, yayınlayıveriyor.

Bitmedi... 2018 yılıydı, Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi ilahiyat fakültesinden bir öğretim üyesi, üniversitenin televizyon kanalına çıkmıştı, “1924 yılında camiler kapatıldı, Çanakkale ve Bursa’da genelev olarak kullanılan camiler var” demişti, günlerce tartışılmıştı.

Bu sapıkça yalanın kaynağı kimdi?

Eminim şaşırmayacaksınız, Kadir Mısıroğlu’ydu!

Evet... 2012 yılında iktidar yandaşı televizyon kanalında “Tarih sohbetleri” programı yapıyordu, ilk defa o programında, “İsmet Paşa döneminde, Çanakkale’de bir cami kerhane yapılmıştır, Sebilürreşad koleksiyonuna baksınlar, fotoğrafı var” demişti. Yani, adıyla sanıyla  “Belgeli kaynak” göstermişti, “Sebilürreşad koleksiyonunda fotoğrafı var” demişti.

Sebilürreşad nedir?

1908 yılında Mehmet Akif Ersoy tarafından çıkarılan haftalık dergiydi.

Yani Kadir Mısıroğlu, Çanakkale’de bir caminin “Kerhane”   yapıldığını anlatırken, Mehmet Akif Ersoy’u şahit göstermişti, kanıt olarak da Mehmet Akif Ersoy’un Sebilürreşad dergisini göstermişti.

Halbuki... Külliyen yalan, çünkü Sebilürreşad dergisinde böyle bir haber veya fotoğraf yok. Sebilürreşad dergisi 2016 yılından beri yeniden yayınlanmaya başlandı, derginin yayıncıları resmi açıklama yaptı, derginin arşivinde böyle bir haber veya fotoğraf yok.

Türkiye Cumhuriyeti Devleti’nin Vakıflar Müdürlüğü de resmi açıklama yaptı, “Camilerin genelev olarak kullanıldığına dair herhangi bir bilgi ve belgeye rastlanılmamıştır” denildi.

                Böylece, Kadir Mısıroğlu’nun anlattığı “Cami genelev yapıldı” lafı, katmerli şekilde yalanlanmış oldu.

Yerli ve milli aydın denilen, yerli ve milli diye örnek gösterilen, işte bu.

Dolayısıyla, “Toplumun saygı duyduğu, sözüne itibar ettiği yerli ve milli olan yeni bir aydın sınıfına ihtiyacımız var” diyen, tımarhanelik arkadaşı örnek aydın olarak gösteren Bilal Erdoğan’ın, bir daha düşünmesinde fayda var!

                                                                                                                                             Yılmaz Özdil - 30 Aralık 2025

İzmir’de Uşakilerden Muammer Bey’in kızı Latife Hanım ile 29 Ocak 1923te evlendiler, çocukları olmadı. 5 Ağustos 1925te boşandılar.[9]

                                Latife Hanım,

Boşandıktan sonra tanınmasın,şrahatsız edilmesin diye, Atatürk’ün isteğiyle “Fatma Sadık” adyla pasaport düzenlendi bve yurt dışına bu kimlikle çıktı.  O,

                Konser ve tiyatro kaçırmaz, Kenter tiyatrosundan sezonluk bilet alırdı. Beyoğlu’na sinemaya giderdi. Saçını boyamaz, bembeyaz olab saçları gür ve ışıl, ışıldı. Topuz yapar fildişi tarağıyla tuttrurdu.

                Müthiş kütüphanesi vardı.Shakespeare, Goether, Shciller, Coeneille’yi orijinalinden okurdu. Tevfik Fikret, Ahmet Haşim, Yahya Kemal’i ezbere bilirdi. Elli yaşından sonra Rusça öğrendindi, Puşkin hayranıydı.

                Emektar Rum kadın hizmetlis, İrfan Hanım adında aşçısı vardı. Şoför kullanmaz, taksiyle gezerdi.

                Göğüs kanseri oldu, 1975 te 76 yaşındayken vefat ettti. Devlet töreni yapılmadı. Tabutuna Türk Bayrağı öetüldü. Cenaze Namazı teşvikiye Cami’inde kılındı. Edirnekapı şehitliğine defnedildi.

                Ziarat Bankası ve Osmanlı bankasındaki iki kasası vafatından dört yıl sonra açıldı. Cumhuriyet Tarihi ile ilgili belgeler mirasçıları tarafından Türk Tarih Kurumu’na verildi.

                Özel eşyaları düzenlenirken platin olan içinde “Latife 13339” yazan nikah  yüzüğü çıktı. Bu yüzüğü pembe bir kağıtla paketleyip, mücevher kutusuna koymuş, kutuyu da tülbentle sarmıştı. Atatürk vefat ettiğinde de, özel eşyaları arasında , içinde “Gazi Mustafa Kemal” yazan ve şu anda Anıtkabir Müzesi’nde yer alan incecik bir platin yüzük bulundu.

                Boşanırlarken birbirlerine iade ettikleri bu byüzükleri Lozan’dan getiren İsmet İnönü hediye etmişti. Çünkü Mustafa Kemal evlilik kararını vermi ama evlilik tairihini aklıyla belirlemişti.

                Bir ay önce dünyayla masaya oturulmuş, Lozan görüşmeleri başlamıştı. Lozan barış Antlaşması imzalanıncaya kadar tarihi santraç hamleleri altı yedi ay kadar devam etmişti.

                Latife Hanım’ın batılı kadınlardan çok daha ileri eğitim öğretim görmüş oloması, Müslüman kadınlar için “Rol model” olması, Avrupa basınında çok yer almasına yol açıyor ve müthiş bir sempati yaratıyordu. O, Türkiye’deki dönüşümün vücut bulmuş bir haliydi. Modern Türkiye’nin modern yüzüydü. Ankara’ya dönük olan algıyı değiştirmişti.

                Hem milletlerarası imajımızı değiştirmiş, hem de Türkiye’nin Lozan’daki elini güçlendirmişti. Bu yüzden nikah tarihi de çok önemliydi. Bir anlamda Lozan Antlaşması’nın yazılmayan yönüydü. Lozan Antlaşması sadece İstiklal Savaşımı’ın sonucu değil aynı zamanda kadın erkek eşitliğinin de zaferidir.

                Lozan Antlaşması sadec T.C. Devleti’nin tapusu değil, aynı zamanda kadınların eşit etiğtim hakkı, medeni nikah hakkı, boşanma hakkı, velayet hakkı, miras hakkı, çeme hakkı, seçilme hakkı, çalışma hayatına katılma hakkı, eşit işe eşit ücret hakkı, kürtaj hakkı, gebeliği önleme hakkı, kızlık soyadaını kullanmak hakkıdır.

                Lozan Antlaşması kadınların kafesten, peçeden kurtulma anlaşması, kadınların sokağa çıkma hürriyeti, seyahat hürriyeti, erkek olmadan restorana, tiyatroya, konsere gidebilme, sanatçı olabilme spor yapabilme hürriyetidir. Kadınların bu taopraklarda ikinci sınıf insan olmadığının belgesidir.

             Bu yüzden neredeyse yüz yıl sonra 2015 te Avrupa’nın en köklü üniversitelerinden olan Viyana Üniversitesi “Cinsiyet eşitliği” temasıyla küresle bir sergi açtı.

                Dünya çapında yapılan değerlendirmeler sonunda, dünya kadınlarına tarih boyunca “Rol Model” olmuş 36 kadın tesbir edildi ve büstleri üniversitenin avlusuna yerleştirldi.

                Dünya çapındaki 36 kadından birisi de Latife Hanım’dı.

                Mecdelli Meryem, Marie Curie, Mileva Einstein, Frida Kahlo, Elisabeth Oppenheim, Sylvia Olath, Virginia Wolf, Josephine Baker, Maria Callas, sara Baaartman, Ana Mendieta, Hapşetsut, Janis Joplin, Sappho, Maria Montessori, Papstin, Gertrude Stein, Susan Sontag…

                Uşşakizade Muammer Bey’in kızı latife hanım da onlar arasındaydı.[10] 

ATATÜRK:

Babası makedonyalı bir Türk, babasının Makedonya'da doğduğu yer şu an bile Türkçe konuşulan bir Türk köyü, Atatürk kendi ifadelerinde de,

“Ailesinin Konya Karaman'dan Balkanlar'a gelen yörük Türklerinden olduğunu belirtir.

Cumhuriyetimizin Kurucusu Mareşal Gazi Mustafa Kemal Atatürk'ün Soy Ağacı

Sultan Murat Hüdavengidar zamanında başlamak üzere,

Bütün Türk Devleti padişahlık döneminde, Rumeli'yi Balkanlar'ı ve Avrupa'yı Türkleştirmek için soyunda ve sopunda hiçbir karışım olmayan Türk ailelerinden meydana gelen  özel güçleri buralara göndermişlerdir.

Bu göçlerin büyük çoğunluğu Oğuz Türkleri, Müslüman Oğuzların Yörük Türkmen boylarından gönderilen aileler teşkil etmektedir.

Müslüman Oğuzların, Tanrıdağı ve Karagöz Yörüklerinden olup, Konya ve Aydın yöresine yerleşmiş bulunan isimler, teker teker yazılı bulunmaktadır.

Buradaki, 950 tarih ve 82 numaralı l yazıcı defteri ile 1051 tarih ve 469 numaralı il yazıcı defterinde, Anadolu'dan Rumeli'ye geçen Türk boy ve ailelerinin isimleri açıkça yazılı bulunmaktadır. Bunların Müslüman Oğuz Türk'ü Yörük Türkmen boylarından meydana gelen ailelerinin kimler olduğunu kayıtlarda belirtmektedir.

İşte bu kayıtlarda, Ulu Önder Atatürk'ün atalarının Anadolu'dan Konya ve Aydın yöresinden geldiği yazılmaktadır.

Atatürk'ün dedeleri;

Anadolu'dan Rumeli'ye gidip, Makedonya'nın Manastır Vilayeti'nin Debre-i Bala sancağına bağlı bulunan Kocacık Nahiyesine yerleşen ailelerden olan Hafız Ahmet Alüş Efendi derlerdi.

Kocacık Nahiyesi'nin tamamen Türk'tür. Atatürk Kocacık Nahiyesi'ne yerleşen ailelerden olan Hafız Ahmet Efendi'nin torunudur.

Hafız Ahmet Efendi'nin saçları kırmızı olduğu için adına "Kırmızı Hafız Efendi" derlerdi.

Ulu Önder Atatürk'ün dedesi Kırmızı Hafız Efendi Kocacık Nahiyesi'nde ilkokul eğitmenliği yapmakta idi.

Atatürk'ün babası Ali Rıza Efendi de bu Kocacık Nahiyesi'nde dünyaya geldi. Atatürk'ün babası Ali Rıza Efendi'ye Alüş Efendi derlerdi. Kocacık Nahiyesi tamamen Türk'tü. Burada yerleşenlerin çoğu Aydın ve Konya yöresinden gelen Türklerdir. Hatta bu aileler Yörük Türkmenleridir.

Bu Yörük Türkmenlerinin Tanrıdağı ve Karagöz olduğu yukarıda adı geçen il yazıcı defterinde kayıtlı bulunmaktadır.

Keza yine belgelerde Aktan ve Naldöken Yörüklerinde buralarda bulunduğu yazılmaktadır.

Fetihnamelerde, buralardaki Konya Türklerine hudut gazileri ünvanı verildiği yazılmaktadır. Bu Türklere miri, Yörülen Türkmenlerden denilmekteydi.

Ulu Önder Atatürk özbe öz Türk olup, Konya ve Aydın yörelerinden gitme çok asil bir ailenin evladıdır.

Annesi Zübeyde Hanımefendi'nin babası Aydın’dan Selanik'e gitme çok asil bir ailenin evladıdır. Annesi Zübeyde Hanımefendi'nin babası Aydınlıdır.[11]

Mustafa Kemal’in soyu: Mustafa Kemal’in babası Ali Rıza Efendi’nin dedeleri Makedonya’nın Osmanlı Devletinin eline geçmesinden sonra Osmanlının Balkanlarda kalıcılık politikasından dolayı Anadolu’dan Rumeli’ye getirilen Türkmenlerdendi.

Ali Rıza Efendi’nin dedeleri Konya Karaman’dan ya da Aydın Söke’den götürülerek önce Vidin, daha sonra Serez’e gelmişler ve Osmanlı Rus savaşında kaybedilen topraklar nedeniyle Selanik’e yerleşmişlerdir. Ali Rıza Efendi’nin babası kırmızı Hafız Ahmet’ti. Ali Rıza Efendi Selanik nüfusuna “Karakocalıllar yörük taifesinden” olarak kaydedildi. Kakakocalı Türkmenleri Konya Karaman ve Aydın Söke taraflarında yerleşik idiler. Annesi Zübeyde Hanım 1857 yılında Selanik yakınlarındaki Langaza’da doğdu. Onun da ataları Toros Dağları’nda yaşayan sarışın Yörüklerin kanını taşımaktadır. Her zaman Türk olmakla övünmüştür. Çocuklarını da hep bu doğrultuda yetiştirmiştir. Mustafa Kemal’e sorarlar: Yörük nedir diye. Yürüyen Türk olarak cevap verir.[12]

ATATÜRK'ÜN KENDİSİNİ TANIMLAMASI:

1 - "Benim hayatta yegane fahrim (Onurum), servetim, Türklükten başka bir şey değildir."

"Bana, insanlar üstünde bir doğuş atfetmeye kalkışmayınız. Doğuşumdaki tek fevkaladelik,

Türk olarak dünyaya gelmemdir."

                2 - Bir İngiliz'in "Siz hangi asil ailedensiniz?" sorusuna verdiği cevap: "Anasının ve babasının asilliğiyle iftihar eden Teodoz, İtalya Yarımadasına inmek isteyen Türk Atilla'ya barış görüşmesinden önce sormuş:

-'Siz hangi asil ailedensiniz?'

Atilla'da ona cevap vermiş: 'Ben asil bir milletin evladıyım!' İşte benim cevabımda size budur!"

3 - Sanki yeni Rıza Nurlara cevap vermiş."Türk, Türk olduğu için asildir... Çoğumuz, büyük babamızın babasını hatırlamayız. Bütün soy gururumuzu, Türk olmanın içinde buluruz."

4 - "... Türklük, benim en derin güven kaynağım, en engin övünç dayanağımdır)"

5 - "Millî mevcudiyetimize düşman olanlarla dost olmayalım. Böylelerine karşı...'Türk'üm ve düşmanım sana, kalsam da bir kişi!' diyelim"

6 - " Mensup olduğum Türk milletinin şan ve şerefi varsa, benim de bir ferdi olmak sıfatıyla şanım ve şerefim vardır..."

7 - Atatürk kendisini böyle tanımlıyor.

"Ben bir Türk'üm" diyor ve bundan gurur duyuyorum diyor. Kişi, hissettiği milletten olduğuna göre bu sözler üzerine daha denecek bir şey yoktur.

Mustafa Kemal, bir Türk'tür ve koca bir Türk'tür, Türk'ün Atası'dır. Türk milletine, unuttuğu milli kimliğini tekrar kazandıran, ümmetten Türk Milleti'ne dönmesini sağlayan bir Türk'tür.

Yeni Rıza Nurlara bunlar da yetmeyecektir.

Hiç gerek olmadığı halde, konuya tam açıklık getirmek için, ana ve baba soyunu da irdeleyeceğiz.

Kimdir, kimlerdendir ona bakacağız

MUSTAFA KEMAL'İN ANNESİ YÖRÜK TÜRKMEN’ DİR.

Zübeyde Hanım'ın soyu Yörük'tür. Fatih döneminde Karamanoğlu Beyliği'nin yıkılmasından sonra (1466), Balkanlar'da fethedilen yerlerin Türkleştirilmesi için göç ettirilen ailelerdendir.  Konya bölgesinden geldikleri için bunlar, "Konyarlar" [13]ismi ile resmi kayıtlara geçmiş ve böyle anılmıştır.

8 - Aile, Vodina sancağının Sarıgöl Nahiyesi’ne yerleştirilir. Zübeyde'nin babası Sofi-zade Seyfullah Ağa, Selanik yakınlarındaki Lankaza'ya göçer ve bir çiftlik sahibi olur. Zübeyde Hanım 1857'de burada doğar. Annesi, babasının üçüncü eşi Ayşe Hanım'dır.

9 - Zübeyde Hanım'ın soyunu birde anlatılanlardan görelim.

Mustafa Kemal'in kız kardeşi Makbule Hanım (1885-1956): "Annemden sık sık şunları dinlemişimdir. Bizim esas soyumuz Yörük'tür. Buralara Konya-Karaman çevrelerinden gelmişiz" diyor ve atalarından bazılarının da sonradan tekrar Konya'ya geri döndüğün&u