Dün akşamüstü, Balıkesir Anafartalar Caddesi’nde, Kasaplar Camii yakınlarında aracımla ilerlerken bir görüntü takıldı gözüme ve fotoğrafını çektim…

Bir amca, çöp konteynerinin başında karton ve plastikleri topluyordu. Elindeki kapağı kaldırıp çöpleri karıştırırken, hemen arkasındaki tabelada kocaman bir kelime yazıyordu: ŞÜKÜR…

Durup düşündüm.

Bir tarafta insanların gelip geçtiği, alışveriş yaptığı, hayatın olağan akışında devam ettiği bir cadde… Diğer tarafta belki de evine ekmek götürebilmek için saatlerce dolaşan, kartonun ve plastiğin peşinde emek veren bir insan.

Ve bütün bu manzaranın üzerinde tek bir kelime: Şükür...

O amcanın hikâyesini bilmiyorum. Kaç yaşında olduğunu, evinde kendisini bekleyen biri olup olmadığını, bu işi ne zamandır yaptığını da bilmiyorum. Belki emekli, belki ailesine destek olmaya çalışıyor, belki de hayatın kendisine yüklediği sorumlulukları omuzluyor. Bunların hiçbirini bilmeden onun hayatı hakkında hüküm vermek doğru olmaz.

O amca aslında tüm bu telaşenin içerisinde en büyük gerçeğimizdi…

Görmediğimiz belki de görmek istemediğimiz… Bir karenin içinde hayatın tüm gerçekleri vardı aslında…!

Meslek hayatım boyunca çok fazla beni etkileyen olayla karşılaştım ancak bu kare bende farklı bir iz bıraktı.

Anafartalar Caddesi’nde dün akşamüstü gördüğüm o manzara, aklımda tek bir soruyla kaldı:

Biz şükretmeyi biliyor muyuz, yoksa şükredecek ne kadar çok şeyimiz olduğunu ancak başkasının mücadelesini görünce mi hatırlıyoruz?

Bazen bir tabela bir kelime söyler, bir fotoğraf ise insana uzun uzun düşündürür.

Benim gördüğüm buydu.

SAYIGILARIMLA…

Haber: Balıkesir Posta Gazetesi Genel Yayın Yönetmeni Hüseyin TÜLEK